اراده گریز از شعر

از کفنم بیرون می زنم ...

sepidebarani — Mon, 28 Dec 2009 14:59:18 GMT

تا یادم هست دهانی را نخورده به زمین سخت ... پس کشیدم

که دارد به شانه هایم فکر می کند

که از سرشانه هایم چیزی کم نشود / لطفا!

آستینی که از درز شب بیرون است

دلی برای به دریا زدن کم دارد

بیا !

دست هایم برای پاک کردن ابرها کم آوردند

شاید برای باران زمینی بگیریم، بغض هایش برسد.

مثل جنازه ای که نصف تنم را گرفته از کفنم بیرون می زنم

تا ساعتی که برگردم به ویرانه ای آشنا تن می دهم

حتی اگر این روزها عکس ها از حافظه ام بلندترند ...

برای بوسه هایم کمی خم شو !

چیزی که به سینه ات می کوبد به ابراهیم ربطی ندارد.

فقط خودم را به قربانگاه کشاندم،

معجزه ای اتفاق نیافتده، افتادم .

بعد از من رد کفش های زیادی زیر قطار مانده

می خواهد تا نوک انگشتانم ناخن بکشد

خودم را لای حضور دیگری پنهان می کردم

حق با تو بود

از هر جای زمین که نگاه کنم سهم این ستاره نبودم مادر!

بگذار این سطرها بیشتر به حرف های من فکر نکنند

سرم بیخودی از نقشه ی این سلول ها پر است

دیوارها حواسشان پرت است همراه نفسی که از لای پنجره در کردم.

برای درمان این تومورها فتوشاپ کافی ست آقای دکتر!

سلام بر محرم

sepidebarani — Thu, 17 Dec 2009 22:22:18 GMT

شعر ارتعاش در جشنواره خوارزمی ( کلیک کنید)

البته نتایج اعلام شده را در اینجا هم می توانید مطالعه کنید.

sepidebarani — Mon, 10 Aug 2009 17:21:18 GMT

همانا قرآن پند دهنده ای است که نمی فریبد، هدایت کننده ای است که گمراه نمی کند

و سخنگویی است که هرگز دروغ نمی گوید، کسی با قرآن همنشین نشد مگر آنکه بر او افزود

یا از او کاست ! در هدایت افزود واز کوردلی و گمراهی اش کاست....

نهج البلاغه ، خطبه ۱۷۶

»این سطرها اصلا شعر نیستند ... تو باور نکن!«

از این سیگاری که با لب های تو می کشم، ریه هایم می سوزد و چشم هایم با آخرین آب درمانی آنقدر تنگ شده که فقط خط باریکی برای ماهی ِ عید ِ سال ِ بعد جا هست.

ــ : من که تقصیری ندارم، فقط می ترسیدم که سردش شود ... پخت!!

از این آدامسی که با دندان خودم می جومش، دهانم می سوزد و زبانم با هر کلمه تاول می زند.

من چقدر به همه چیز مشکوکم ... وقتی همیشه باید یک جای آدم بسوزد.

کنگره تخصصی ادبیات معاصر - شالی

به رسم هر سال یک ماه اینجا قرار است تعطیل باشد، همین!

ما بر بدن زمین سیخ شدیم

sepidebarani — Thu, 18 Jun 2009 14:39:18 GMT

خدایا به جامعه ام بیاموز که تنها راه به سوی تو ، از زمین می گذرد.

می خواهم مدتی نباشم ...

شاید این گوش ها به شنفتن هم عادت کنند ...

رونمائی باران سپید

sepidebarani — Sun, 10 May 2009 00:06:18 GMT

اصلا فکر نمی کردم یک روز برای نوشتن یک مطلب کوتاه و ساده این همه خود را ناتوان ببینم. نوشتن کلماتی که لبریز از شادی و قدردانی ست گاه آنقدر دشوار است که حتی فکر کردن به آن همه شوق وصف ناشدنی ممکن نیست . چون همیشه نمی توان به این سادگی از بی دریغی هائی حرف زد که مهربانانه دوستانم را از دور و نزدیک به قرار غرفه انتشاراتی شلفین رساند تا لحظه های به یادماندنی را برایم به یادگار بگذارند.

از صبح 5 شنبه غرفه 35 ( انتشارات شلفین ) در راهروی 18 نمایشگاه کتاب در تب و تاب و هیجان دیدار دوستانی بود که حتی بعضی هایشان را فقط در همین فضای مجازی می شناختم و بی اغراق می توانم بگویم ، بیشتر از نشر کتابم که شوق و انگیزه ی تازه ای در من ایجاد کرد، دیدن این عزیزان که با تمام سختی ها ، که همه ما کم و بیش با آن مواجه هستیم و بر آن واقفیم ، خوشحالی دلگرم کننده ای بود که آن قدر خالصانه نثار من شد که گمان نمی کنم با این کلمات بتوانم پاسخگوی این همه لطف باشم. فقط می توانم آرزو کنم که خدا فرصت جبران و امکان درک این مهربانی ها را به من بدهد.

به پاسداشت لطف و توجه این دوستان :

1- علی باباچاهی و دو نفر از همراهانش ( حضور بزرگوارانه اش را می ستایم و اینکه پیکاسو در آب های خلیج فارس را بخوانید حتما )

2- احسان مهدیان (هجوووووم)

3- صالح سجادی ( به تبریز برگرد تا سومین خط سوم )

4- حمید تقی آبادی ( از توس تا یوش )

5- لیلا کردبچه ( لبخند هایت را با خود آوردم )

6- علی اسدالهی ( ما بدهکاریم ، قبول! ... )

7- احسان خلیلی ( نمایشگاه 88 هم بن لادن داشت )

8- محسن رزوان ( یا " خلال دندان های ریخته " / کاش سرخپوست بودم )

9- عالین نجاتی ( چقدر فلسفه؟ چقدر تردید؟ آرام بگیر مرد!)

10- راحله حدیدی ( بازم مدرسه ام دیر شد... از دست تو! )

11- شراره رحمان پور ( این صندوقچه دزدان دریائی هم کار دستم داد !)

12- یزدان تورانی ( ما را از این کتلت ها نصیبی نبود ؟ )

13- محبوبه گودرزی ( مهربان مثل باران )

14- سمانه حسینی ( از چشمه تا چشمه! )

15- زهرا شاهدی ( به دنبال شاعران شمال بگرد! )

16- شیرین حسینی ( مثل عاشقانه هایش )

17- ریحانه عظیمی ( شازده کوچولو! )

18- فاطمه شیرزادی ( به نام سلام )

19- محمود صفری ( مردی با فندک سفید! )

20- صدیقه حسینی ( شاید وقتی دیگر ! )

21- یاسر قنبرلو ( هنوز در غزل هایش نفس می کشد )

22- محمد سلطانی (تا کتابت مانده! )

23- محمد اصغری ( اصغری محمدی!!!! توئی که نمی شناسمت )

۲۴- علی حاجیان زاده ( فقط دو ساعت بعد ! )

۲۵- نادر نظامی ( پسردائی و این همه عجول ! )

۲۶- نعیمه درویشی ( انگار فقط چهارشنبه ها بهانه ی باران دارند )

۲۷- الهام قریشی ( اصلا نبود!!!)

۲۸- سید مهدی موسوی ( با یک روز تاخیر! )

۲۹- حسام بهرامی ( شنبه 19 اردیبهشت )

۳۰- غزل خلعتبری و دوستان هنرمندش ( شاپرک بال به این آبرنگ ها نزن!)

۳۰- جمعی از دوستان ( ! wow اینجا چقدر شلوغه! )

۳۱- مهدی کمالی ( در رویای کله پاچه جا ماند و این یک تشکر ویژه را ، خودش می داند چرا )

و دوستانی که با اس ام اس و کامنت هایشان ابراز محبت کردند.

یادم باشد که جای خیلی ها را خالی کنم : فاضل شیرزادفر، لیلا حکمت نیا ، حسین تیموری , عبدالحسین فخرائی و امید فرهادپور که ساعت ها در فرودگاه شیراز به انتظار نشست و پی گیری های صمیمانه حسین دیلم کتولی را ارج می نهم.

و البته خسته نباشیدهای خاص برای خانم فریده یوسفی دوست و ناشر عزیزم.

از راست :

؟ و ؟ همراه آقای باباچاهی

احسان مهدیان

علی باباچاهی

از راست:

علی باباچاهی

لیلا مشفق

فریده یوسفی

؟ و ؟ همراهان آقای باباچاهی

از راست:

لیلا کردبچه

لیلا مشفق

شراره رحمان پور

راحله حدیدی

از راست:

زهرا شاهدی

لیلا مشفق

شراره رحمان پور

از راست: احسان مهدیان - حمید تقی آبادی - علی اسدالهی

از دوستانی هم که اسمشان از قلم افتاده معذرت می خواهم بگذارید به حساب کسری حافظه ام...

خیمه ها می سوزند

sepidebarani — Wed, 24 Dec 2008 10:35:18 GMT

اشک واره روزهای سرخی که در راه است اگر لب های ترکیده محرم را سیراب نکند

سینه های سوخته مان را حتما مرهمی است.

آمین ...

از بچگی این سوال را با خودم آوردم

از شیری که ظهر عاشورا به من می داد

که آسمان نمی داند چقدر گریه پای نیزه ها ریخت

گلدسته هایی سبز شدند تا حسین - حسین آیه تلاوت کنند

مگر برای ماه شدن چند دست باید از عباس می افتاد؟

چند ستاره بر نیزه ها می تابید؟

چند کودک مگر روی دست آقا گلو پاره کردند،

تا پاسخ هل من ناصرش باشد؟

زمین شاهد است ، اصلا مانده است که شاهد باشد

شاهد خون هایی که بر سرش ریخت / می خواهد به ابد نشان بدهد

اینجا از خورشید نشانی نیست / مگر به ظهری که عطش بر ملا شد

لنگه ی ظهر است و صدای ترکیدن لب ها به گوش می رسدِ.

حتی لب مشک ها برای قطره ای باران روی دست ساقی چفت نمی شد

در من اینجا که حوصله ها ناگهان سرازیر است

یک نفر شمشیر در گلوی این شعر فرو کند تا اسمی از حرمله ننویسد.

مثل فرات ، مثل زیر بمب های خوشه ای

مثل بین الحرمین ، مثل از گذر لب هایی که بر سنگ فرش ها می کشیم

یا طاقتی که یک زن در مسیر کاروان چهل منزل

چهل تنور خولی / چهل تشت زر

نه ننویس ! چهل سر که بر صوت خدا به آواز در می آید

نشان به همین نشان که : چند علی اکبر و چند حضرت قاسم

در کربلای چهارم سر به زانوی تو می گذاشتند؟

و حتی حبیب هم نمی دانست چند کربلای دیگر به شام مانده است

تا ساعت 8 شب که بهشت زهرا درآغوش 40 اسیر که هنوز جای زنجیر هایشان مانده بود

نجوای : دلم تنگ است آقا جان دلم تنگ است

بی تو من نمی دانم از کدام در باید به صحن بروم و چقدر اشک پای ضریح بریزم

اما صوت خدا را از نرده های این حرم می شنوم

1400 سال، ایران کفن پوش لنگه ظهری ست

که خون را به آسمان پاشیدی

حالا نشسته ام و زیارت عاشورا می خوانم

اما دلم تنگ است آقا جان دلم ...

دهلیز سبز

sepidebarani — Wed, 10 Dec 2008 10:30:18 GMT

اینجا تا ۵/۱۰/۸۷ تعطیل است.

عید فطر

sepidebarani — Tue, 30 Sep 2008 23:11:18 GMT

صد شکر که این آمد و صد حیف که آن رفت...

طاعات و عباداتتان مقبول

نیایش

sepidebarani — Wed, 27 Aug 2008 14:45:18 GMT

سلام

ضمن تشکر از همیشه هایتان،

تا انتهای ماه مبارک رمضان می روم تا کمی با خودم خلوت کنم.

این نبودن دلیل بر نخواندن وبلاگ دوستان نیست.

از دوستانی هم که اولین حضورشان است پوزش می خواهم

و حتما در فرصت بعدی جبران لطفشان خواهد شد

امید است که سجاده هایتان از رایحه نرگس و دست هایتان با سپیدی یاس سرشار باشد.

اینجا زمین به زیر دو پایم شکسته است

شمشیر لابه لای هجایم شکسته است

گویا نفس به آخر خط هم نمی رسد

وقتی که نی ز نای نوایم شکسته است.

با تشکر از حضرت الف برای لطفی که در ارسال این شعر داشتند:

زمینی شکسته به زیر دو پایت

شکافد چو شمشیر دم شش هجایت

نفس می رسد لیک در آخر خط

اجابت شود گر صدای نوایت

***************

از آقای بهمن ارجمند ( روشنا ) بخوانیم:

http://bahman-arjmand-gilan.blogfa.com

پيچيده هاي امروز راه به سادگي مي برند فردا ... !

sepidebarani — Sat, 23 Feb 2008 14:04:18 GMT

اشاره

امروزه با پيشرفت علوم و همراه شدن نظريات فلسفي با ادبيات ، عاملي را شاهديم كه عموما آن را پيچيدگي مي نامند. متني كه در پي مي آيد با بررسي اجمالي اين موضوع ،كمك مي كند تا نسبت به اين پديده آشنائي بيشتري بيابيم . هر چند به زعم نگارنده اين پيچيدگي ها بخش عمده خود را مديون گرفتاري ذهن مخاطب است اما مجموعه عوامل ديگري نيز درآن دخيل هستند.

زمان پيچيدگيِ خيلي پچيدگي ها را حل مي كند و ما فكر مي كنيم آن چيز پيچيده ديگر پيچيده نيست!

پيچيدگي چيست؟ معمولا آنچه كه از نُرم طبيعي و از پيش تعريف شده ذهن ما خارج باشد پيچيده به نظر مي رسد، در حاليكه ممكن است اينطور نباشد.

هيچ چيز قطعي اي و جود ندارد

اصلي ترين پديده اي که باعث تولد سيبرنتيک شد شايد درک اين نکته بود : اهميتي ندارد که سيستم و فاکتور ها و ارتباطاتي که متغير مورد نظر را تحت تاثير قرار مي دهند چقدر پيچيده اند؛ تا زماني که ما ابزاري داشته باشيم که با آن مقابله کنيم علت و عامل آن بي اهميت است.

اهميت ندارد که چه ترکيب پيچيده اي از تغييرات باعث مي شوند يک شرايط بحراني به نظر برسد بلكه بسادگي با افزايش ميزان ظرفيت پذيرش تغييرات مي توان اصلا با آن به صورت يك بحران برخورد نكرد. در واقع اين افزايش ظرفيت بستگي به feedback يا بازخوردي دارد كه ما براي نرم فكريمان تامين مي كنيم.

در واقع مي خواهم بگويم اگر يك متن طبق شكل هاي از پيش تعريف شده قبلي قابل پيش بيني باشد و طبق قانون سيبرنتيك ما با هيچ اتفاق خارج از روال طبيعي مواجه نشويم و دورنمائي از همه جريانات موجود در متن در مغزمان شكل گرفته باشد ، در نتيجه با هيچ رويكرد زيبائي شناختي جديدي روبه رو نخواهيم شد و اين از هيجان اثر و در نتيجه لذت ناشي از آن خواهد كاست و در اين روال طبيعي احتمالا اتفاق تازه اي كه منجر به توليد متني شاعرانه شود بعيد به نظر مي رسد.

اول از همه بايد بپذيريم که هيچگاه قادر نخواهيم بود رفتار يك متن را بطور کامل کنترل يا پيش بيني کنيم . چراكه متن عليرغم اينكه اتفاق افتاده است و شكل گرفته در واقع امكانات بالقوه اي ست نزد مخاطب تا آن را به فعليت برساند.

دقيقا اين را مي پذيرم كه متن در چرخه توليد به خوانش هاي متعددي مي رسد كه در كنار متن اوليه خوانش هاي بعدي نيز قابل قرائت و خوانش هستند . ليکن اگر فعاليت هايمان را با شرايط جديد تطبيق دهيم مي توانيم با حوادث غير منتظره کنار بياييم يعني ارتقاء تعاريف از قبل پذيرفته به جاي معناي مستقيم در متن و يا تقليل آن در حدي كه به فهم مخاطبين عادي نزديك شود بدون اينكه مناسبت تازه اي را خلق كند ( اين يعني فرو كاستن متن ) .

و باز بر اين نكته تاكيد مي كنم كه شعر امروز به قيمت از دست دادن مخاطبين انبوه خود جريان تازه اي را در ادبيات پيش گرفته است.

متن به مناسبات قطعي يا قابل پيش بيني نياز ندارد و آنچه عادت زدائي و آشنائي زدائي و يا پديده هاي ديگر نظري گفته مي شود امروزه تنها در زبان رخ مي دهد با توجه به اينكه مدرنيته عادت مواجه شدن با هر چيز قابل پيش بيني اي را به انديشه مان تزريق كرده و تماما به نفي سنت و تقابل با آن همت دارد به گمانم تجديد نظر در اين ديدگاه توانست پتانسيل هاي شعر امروز را بارورتر نمايد .

اما يك سيستم پيچيده، ترکيبي از تمايزها و پيوستگي هاست. ترکيبي پايدار از حالت هاي متناقض با مناسبات جديد که تعاملات بين آنها به شکلي تر کيب نسبتا پايداري را تشكيل مي دهد.

در واقع مي توانيم بگوئيم كاركرد اين چنين متن هائي بر بقاي مبتني بر تكثر استوار است و خودسازمان ياب هستند. در واقع با ايجاد برخي از قوانين نانوشته خود را به سمت سازمان يابي، پايداري و در نهايت به تكثر و البته تعليق سوق مي دهند و اين با تفكر قطعي و تحميلي كه به عادتي كسل كننده بدل شده است منافات دارد.

خود سازمان يابي را بنا به تعريفش نمي توان به اجزاي مستقل تقليل داد زيرا از بطن تعاملات آن بر مي آيد . پس خود سازمان يابي نه تنها اجازه اتفاقي بودن و نا معلومي بودن را مي دهد بلکه حتي بر پايه آن استوار است . مي توان اضافه كرد اگر چه شكل بيروني اتفاق تداعي شده است اما با ارجاع به متن متوجه تحول يافتگي آن نيز مي شويم كه گويا با چيز پيچيده اي رو به رو شده ايم در حاليكه با يك رويكردي جديد روبه رو هستيم. بگذاريد مثالي بزنم:

اشاره به اسطوره اي از دل تاريخ كه براي مخاطب شخصيتي كاملا شناخته شده و ظاهرا بدون هيچگونه ابهامي است در متون امروزي با رفتاري كه به اقتضاي روابط جديد شكل مي گيرد درگير مناسبات تازه اي مي شود و در نگاه اول اينگونه وانمود مي گردد كه اسطوره ها و قهرمانان افسانه اي آنقدر دور و دست نيافتني اند كه فقط به آرزوئي در رفتار« اين هماني » قابل بازنمائي هستند اما مي بيبنيم به سادگي متكثر شده و ايفاي نقشي تازه مي كنند. من اين را نه پيچيدگي بلكه احضار آن براي حضور در مناسبات جديد قلمداد مي كنم و در واقع اين تكنيك با برهم زدن زمان از خطي شدن اثر جلوگيري كرده و به ارتقاء آن كمك مي نمايد.

هر چه نوسانات يك متن بيشتر باشد سريعتر به يک حالت جاذب مي رسد و حالت جاذب نهايي پايدار تر است . اين قاعده «نظم از پي اختلال» ناميده مي شود . متن هائي طبيعي به نظر مي رسند كه روي لبه آشوب شکل مي گيرند ، در آن گوناگوني کافي وجود دارد تا سيستم را خلاق و انعطاف پذير سازد، ولي به حدي نيست که آن را کاملا دچار اضمحلال كند.

خود سازمان يابي يک فر آيند غير خطي است كه نه تنها تمايزات را حفظ نمي کند حتي آنها را در سطح بالاتر با پيوستن اجزا در همکاري جديد خلق و نابود کند و فرآيندي را خلق مي كند که خواص جديدي دارد.که آنرا به شکل " تفاوتي که تفاوت مي آفريند" تعريف کرده اند.

به هرحال آنچه امروزه مورد ترديد است شكل معما گونگي است چرا كه اثر را از تاويل به سمت حل و پايان دادن به عمر آن پيش مي برد ، پيچيدگي مورد نظر ما معما گونگي نيست بلكه خارج شدن از نرم طبيعي و قابل پيش بيني ، لايه مندي اثر و نهايتا تاويل پذيري آن است .

اما شعر:

« كمي به اشتباه خود ايمان دارم »

شما نبوديد ! من ساعت هاست به مچ دستم نگاه مي كنم و عقربه ها از اين برج بالا كشيدند . فكر مي كنم يك بهانه ي رمانتيك «جز جيگر گرفته » چنگولم زده باشد .

جا خورده سقف زير دستم انگار نه انگار

باران دارد از زمين مي زند به ابر

تا آسمان كش بيايد

لاي نفس خودم بنشين !

اصلا بيا قد بگير!

آوار تا گلو بيشتر كه راه ندارم...

دارد ؟

همين نفس ، كه لاي دندانم گير كرده!

شاهد.

بعد حواست را از اين پرتگاه ببند

اصلا بيا قد بگير!

به انگشتي كه بو گرفته

تا دهاني كه تـلـنگر مي زند

به چشمي كه بچگي مي كندچطور ؟

پرتش كنم لاي خنده هاي تو ؟ / اصلا بيا قد بگير!

ايـــن هوا مانده تا به پيشانيت.... ببوسم؟

فكر مي كني با رَ حِم مي شود مادر نبود ـــ بي رَحم!؟

آبستن حرف هائي كه پس انداخته ام

جا مدادي امِ دلواپس ِ گاه به گاهت را لنگ مانده است.

هنوز نمي خواهم از پيله بزنم به سنجاقـك هائي كه خشكم زد.

اسم من همين كه يادت برود كافي ست تا پشتم نلرزد.

چقدر بهانه ات را بگيرم خوب است؟ ساعت هاي زيادي گذشته تا ديوار

اينجا هيچ كس خواب هايت را مميزي نكرد ، من از منتشر شدن مي ترسم!

دروغ چرا؟ من كه خوابم نمي برد گفتي بزرگ شده ام.

اصلا بيا قد بگير! / بيا – آها ااااا... همين جا ! / ببين دستم به آن طرف خزر مي رسد

اما از دست هاي جا مانده ات – مانده ام. / مانده ام كه پشيزي از اين جيب در برود

بگذار اين علف پاهايم را بچرد ـــ شما كه دودش مي كنيد! با شمام ... شما

من از چرا چرا چرا هاي اين گله در عجبم كه چرا چرا چرا...

نمك گير زخمي كه يخ استخوان بتركاندم

دامنت براي اين آتش كوتاه است كه تا به تاريكي راهي نيست / اصلا بيا قد بگير!

مثل اينكه تا شب اگر ادامه دهيم هم به جايي نمي رسيم ، لااقل تا يك آبادي ...

يك آبادي مي فهمي ؟

آخرين بار كه دكمه ي پيراهنم را دوختي از ترسي كه روي لبم لرزيد خوابيدم.

دارم فكر مي كنم كه قد گرفتيم اما هنوز تو بزرگ نشدي كه بفهمي هر دايره عمر، درختي است كه براي بالا رفتن اش پاهايمان كافي نيست.

***

وبلاگ انجمن ادبی رودسر( گلابستان)

http://www.golabestan.blogfa.com