همانا قرآن پند دهنده ای است که نمی فریبد، هدایت کننده ای است که گمراه نمی کند
و سخنگویی است که هرگز دروغ نمی گوید، کسی با قرآن همنشین نشد مگر آنکه بر او افزود
یا از او کاست ! در هدایت افزود واز کوردلی و گمراهی اش کاست....
نهج البلاغه ، خطبه ۱۷۶
»این سطرها اصلا شعر نیستند ... تو باور نکن!«
از این سیگاری که با لب های تو می کشم، ریه هایم می سوزد و چشم هایم با آخرین آب درمانی آنقدر تنگ شده که فقط خط باریکی برای ماهی ِ عید ِ سال ِ بعد جا هست.
ــ : من که تقصیری ندارم، فقط می ترسیدم که سردش شود ... پخت!!
از این آدامسی که با دندان خودم می جومش، دهانم می سوزد و زبانم با هر کلمه تاول می زند.
من چقدر به همه چیز مشکوکم ... وقتی همیشه باید یک جای آدم بسوزد.
کنگره تخصصی ادبیات معاصر - شالی
به رسم هر سال یک ماه اینجا قرار است تعطیل باشد، همین!