|
آسمان تمام دلواپسی من بود
وقتی به دنیا آمدم و هی رنگ عوض کرد
زمین زیر پایم می جنبید
ومن خیال می کردم
دنیا یعنی گهواره کودکی .
زندگی که بزرگ شد
همه نداشته هایم کم امدند
و دستهای آسمان را پس زدم
همین قدر یادم هست
که اتاق دور سرم چرخید
افتادم
لای کاغذهای مچاله شده خط خطی
و نشئگی را نشخوار کردم1
حالا دیگر زمین روی شانه های من است
و جاده ها درون سینه من
و عابرانی که از من می گذرند
گویا
این منم
با قلبی
پر از تابلوهای پارک ممنوع !
زمستان 84
سلام
این آغاز همه آشنایی هاست
علامت + را بزن
بگذار یک آدم دیگر به لیستت اضافه شود
آی دی ها شناسنامه همه آنهایی که می شناسی ( ؟ )
آیا آنکه پشت این پنجره حرف می زند
همان گل دمیده ابتدای ودن نیست؟
دستت را دراز می کنی
آنسو کسی دستت را می گیرد
گویا همیشه دنبال تو میگشته!
*
حافظه دنیای مجازی من
دیگر
هیچ چهره ای را نمی شناسد!!...
با طعم بد ثانیه ها
وقتی که غروب های جمعه را گاز می زنم
پشت صف طولانی اربیتال ها
لای پیغام « شماره شما در دسترس نیست »
خسته ام!
شاید تو
اندازه پاهای من نبودی
ومن
بیهوده پا توی کفش « تو » کرده ام
گلیمی که از قدم های من کوچکتر ی!
می دانم بی چراغ حرف می زنم
و شب پره ها لای کلماتم لانه کرده اند
اما همین حرف های شبزده هم . . .
مانده ام
چطور دست هایم را
در دست هایت بگذارم
تا رهایش نکنی.
آخر سال هاست
چشم هائی غریب مرا گم کرده اند.
بیهوده دنبالم می گردید
این جا همه اعلامیه ها عکس مرا دارند!
زمستان 81
زن ،
نشست کنار زندگی
پا روی پا
و تمام خستگی اش را رها کرد.
اتفاقی که خیال می کرد
اگر یک لحظه خودش را بتکاند
همه 2 × 2 ها ، 4 می شوند
پای پیاده هم که می رفت
پشت هر ساعت شماطه دار بوق می زد
شاید کسی سر درآورد
بی نگاهی برای انتظار،
زندگی پا رو پا انداخت
و تمام خستگی اش روی شانه های زن . . .
دیگر هیچ حسابی جور در نمی آمد.
تابستان 81
لای تکراری ترین کاغذهای کاهی
چوبه دارم را کاشتم
طنابم پوسید و
مرگ
گریخت
اشیاء بزرگ شدند.
سوسک شدم.
ولای همه گنداب ها خوابیدم
تعفن از پوست تنم نفوذ کرد
- چه لذت خوشایندی!!
انگار ثانیه ها مکث کرده اند
ومن ساعتم را می کارم
سبز می شود.
حالا ،
با این همه گل های ساعتی
که هی زمان را به یادم می آورند
فراموش کرده ام
چقدر از سوسک شدنم گذشته!
شاید،
جنینی که در اولین 5 ماهگی اش مرده یود
من بودم!
زمستان 80
غروبها
وقتی دلم روی مژه هایم تاب می خورد
با دستی زیر چانه ،
کنارم نشستی و
قصه آغاز شد.
از همان اول قصه
جمعه ها را سیاه نوشتیم
که طلسمش
با هیچکدام از نذرهای ملدر بزرگ باز نشد.
و تو،
که همه آسمان ها در دست هایت بود
جاده ها را تعارف کردی و من
در خاطره همه شهرها گم شدم.
شاید
از همان روز بود که قصه ها کم آمدند
حتی برای مادر بزرگ
که هی دعا می خواند و فوت می کند.
*
ورق زدیم ،
همه کلاغ ها به خانه هایشان رسیده اند
و من ،
که هنوز پاهایم
لا به لای جاده ها تاب می خورد
کلاغم ،
خانه ای برای رسیدن ندارد.
پائیز 80
